Op het familiefeestje vroeg mijn nichtje Marijke of ik nog een bucketlist had. Ik antwoordde eerst neen, omdat ik nooit echt een bucketlist-iemand geweest ben. Al was ik wel graag zoals zoveel mensen, (erg origineel ben ik niet) eens naar New York geweest, maar ik troost mij met de gedachte dat ik die stad dankzij het feit dat de helft van de films en series zich daar afspelen intussen wel ken (de geuren fantaseer ik er wel bij, ik ken andere vermoedelijk gelijkruikende wereldsteden) al is dat niet altijd echt. Friends werd in Hollywood opgenomen en de fontein van de begingeneriek is namaak. Maar dat wil ik niet per se weten.

Ik bedacht me dan en vertelde dat ik wel graag nog eens met mijn dochter voor een weekje naar een warm land zou willen gaan, maar dat ik daar niet zo hard op rekende, door mijn mobiliteitsprobleem, die rolstoel die zij amper kan voortduwen en dat ik eigenlijk een professioneel rolstoelvoortduwer op sleeptouw zou moeten nemen. Financieel zou het ook een moelijke oefening zijn.

Later besefte ik dat ik weldegelijk een bucketlist heb, met één enkel item, waar mijn dochter en ik al jaren over bezig zijn en waarover we zelfs later op de week al een afspraak hadden gemaakt intussen.

Een soort van matching tattoo. Maar al snel besefte ik tijdens de voobereidende gesprekken dat zoiets waarbij de ene persoon de ene helft van een vlinder, bloem, whatever laat tattoueren en de tweede persoon de andere helft van hetzelde weinigzeggende voorwerp niet echt mijn dada was. Dus gingen we op zoek naar wat we gemeenschappelijk hebben, naar wat ons bindt. Toen kwam Silke af met een foto, genomen op Schiermonnikoog in juni 2000, Zij is net twee geworden en ik neem haar met mijn linkerarm in een beschermende omhelzing, wat ik niet meer zal kunnen maar dankzij de tattoo toch een beetje voor altijd kan doen, zij het symbolisch. Op de achtergrond zie je een vage kustlijn, ondanks de zeewolkjes is het warm en ik voelde mij goed, met dat kind dicht bij me, en op de beste plaats waar je kunt zijn, dicht bij de zee. In de verte zag je massa’s zeehonden rusten op het strand en andere mensen waren er gewoonweg niet, behalve wij en de fotograaf, Silke haar vader.

Ik liet de foto vergroten en inkaderen en intussen hangt hij al vele jaren aan de muur bij mijn moeder thuis. Weliswaar op het eerste verdiep zodat geen kat hem ooit ziet, maar bon.

Een paar kaar terug was er op Instagram een actie van een tattoodame aan wie je foto’s mocht doorsturen en waar je dan de getekende versie van terugkreeg, en Silke stuurde de foto op. Dit was het resultaat.

Ik vond de tekening oké, behalve het feit dat Silkes ogen verdwenen waren, ZO hard had ik haar muts nu ook weer niet over haar hoofd getrokken.

Voor ik ziek werd had ik nooit overwogen een redelijke grote tattoo op een opvallende plaats te nemen. Dat leek me voor een advocate niet echt passend, en in het algemeen te opvallend. Het je m’en foutisme waar ik het al eerder over had heeft natuurlijk ook een positieve kant. Mijn reputatie of wat anderen denken kan mij heel erg gestolen worden, en ik was dus snel overtuigd, die foto zou het worden.

En is het geworden. Nogal zenuwachtig stapten we gisterenavond de kleine tattoo-studio binnen en op een uurtje was de klus geklaard. Zodra ik het resultaat zag, zowel bij Silke als bij mij, werd ik mij bewust van de betekenis die er voor mij aan was verbonden. Voor mijn dochter zal hij voor altijd een herinnering aan mij zijn (het valt mij zwaar dat te schrijven) en voor mij is hij nu al een herinnering aan een ontzettend gelukkig ogenblik in mijn leven. En hoewel het op dat ogenblik niet per se de bedoeling was, zie ik mijn beschermende arm rond haar middel, een bescherming die ik haar niet meer zal kunnen geven, noch letterlijk, noch figuurlijk. En ik weet dat ze volwassen is, en ook opgewassen tegen vele lelijke kanten van de wereld, maar diepgeworteld moederinstinct zou me wellicht tot aan mijn oude dag ingeven dat ik haar op een manier moet beschermen, al is het zoals in koesteren, liefhebben, luisteren als het mij gevraagd wordt, praten als het gewenst wordt. En die tattoo symboliseert dat wel, vind ik.

Dit is dan het voorlopige resultaat, nog ingepakt in plastiek en het duurt enkele weken voor hij tot zijn volle recht komt, maar goed, het beeld is duidelijk.

En haar ogen kreeg ze terug, dat is logisch.

En ik heb een tattoo waar ik er nooit eentje had ingedacht, op mijn voorarm en redelijk groot. En dat is perfect.