Ik had wat mensen uitgenodigd voor mijn verjaardag, een viertal ongeveer waaronder al mijn eigen dochter en lief, hoe bescheiden kan je zijn? Maar toen ik gisteren opstond bleek dat Silke in het vroegste uur het huis versierd had met slingers, ballonnen, vlagjes. Ik moest even gaan zitten van de emotie.

Blijkbaar hadden mensen ook andere mensen opgebeld en in de namiddag zat hier genoeg volk om van een waarachtig feestje te kunnen spreken. Mijn vriendin Sas bakte pannenkoeken, ik had per ongeluk 3 taarten besteld in plaats van 2, en de gasten hadden elkaar ook al even niet meer gezien dus er werd veel gepraat. En gelachen. Mijn huis staat vol bloemen, dat ook.

Het lief van mijn dochter merkte achteraf op dat al de gasten (behalve hijzelf en Silke) vrienden waren die ik blijkbaar al meer dan dertig jaar kende en dat was helemaal juist. Ik denk altijd dat ik slecht ben in het in stand houden van vriendschappen, maar dat blijkt dus nog mee te vallen. Iemand zei mij ooit dat op de keper beschouwd je oudste vrienden je beste vrienden blijven en, hoewel het soms helemaal anders kan uitdraaien, zit er wel iets in. Toch als je vele jaren aan een stuk tamelijk moeiteloos en zonder grote crisissen met elkaar kunt omgaan. Te koesteren, die dingen, die mensen.

Af en toe kreeg ik tranen in mijn ogen, omdat ik ook wel weet dat dit (behoudens mirakel) mijn laatste verjaardag is en dat mijn vrienden misschien wel een extra inspanning hebben gedaan om dezelfde reden. Want op zo’n momenten weet ik natuurlijk hoe graag ik leef, en lach, en epische herinneringen ophaal. En leef, en leef, en leef.