Mijn behandelend arts, Bruno Waked, verandert van ziekenhuis.

Maanden heb ik niet anders gedaan dan gezegd hoe comfortabel ik mij voel bij “mijn” dokter. Het belangrijkste ogenblik was toen hij mijn immunotherapie (Imfinzi) al kon toedienen ongeveer een week nadat het product terugbetaalbaar verklaard werd in België. Vanaf nu is het dan ook officieel dat ik geen chemo meer krijg maar enkel Imfinzi. Opnieuw wachten wat dat medicijn doet als het solo wordt toegediend. Ik weet niet hoeveel respijt Imfinzi mij gaat geven, maar ik heb gelezen dat het om een beperkt levensverlengend middel gaat. We’ll see.

Maar, hoe onpraktisch dat ook is, ik heb besloten mijn dokter te volgen naar zijn nieuwe werkplaats. “Ge hebt gelijk” fluisterde een verpleegster in mijn oor. Ook mijn huisarts van jaren heeft enkel goede woorden over de dokter, en ook mijn moeder en dochter vinden het een goed idee. Laat ons zeggen dat de uitgebreide familieraad beslist heeft, mezelf incluis. Mindere handig, groter ziekenhuis, verder weg, maar geen nieuwe, mij onbekende arts.

Gisteren bracht ik de namiddag door in de tuin van Natalie en Mario, ook wel “het paradijs” genoemd. Dat bevindt zich dus weldegelijk op aarde. Een toren klakkaards (verloren brood) werd verorberd, en om zes uur ’s avonds was de lucht helderblauw met stralende zon en vervloekte ik het dat ik mijn zwempak vergeten was. Mijn waternood zal dan ook vandaag opgelost moeten raken want als het niet begint te gieten ga ik straks een tochtje per vlot maken met de vriendjes Sas, Ineke en Peter S. Benieuwd of de weergoden even hun kwijl kunnen inhouden. Leve het water, maar liever niet als het uit de lucht valt. Hoewel, gisteren maakten de regendruppels honderden blaasjes op het wateroppervlak van het zwembad in het paradijs. Dat was mooi.