Het is zaterdagnamiddag en de zon schijnt zelfs.
Links van mij rust Joey uit, hij treurt om het verdwijnen van zijn lievelingsspeeltje. Ik vrees dat hij het zelf verstopt heeft.
Mijn lichaam doet niet al te lastig en mijn moeder geneest langzaam van het Coronading.
Dit is dus eigenlijk een goede dag, en door die zon zelf een mooie dag.
Om mij bezig te houden kijk ik naar British Bake Off, een beetje zonde want ik heb de laatste tijd veel boeken gekregen.
Ik kreeg nogal wat vriendinnen op bezoek vorige week. Er waren er die van ver kwamen, eentje uit de UK, eentje uit Griekenland. De feestdagen brengen de expats thuis en gelukkig ook even tot bij mij. Vrijdag had ik een gezellige en entertainende lunch met collega’s plus 1 echtgenoot. Dus heb ik ook mooie herinneringen.
En ik kreeg mijn wekelijkse post uit Amsterdam, die mij altijd blij maakt.
Een conflict werd bijgelegd, tot mijn opluchting.
Hersenspinsels zijn aanwezig en altijd klaar voor de aanval en ze gaan over een resem topics die elkaar verdringen om hun innerlijke zeg te doen. Maar ze houden zich bedaard, wellicht in conflict over wie eerst mag.
Maar nu heb vooral een intense opwelling van verlangen naar een dag zoals vandaag, maar buiten in plaats van binnen. En liefst met meer zon en dobberend of minstens pootjebadend in een sympathiek water. En een eenvoudige pina colada. En vrienden, ook allen dobberend met een drankje naar keuze. Want het binnen moeten zitten zal nooit iets voor mij zijn. En zo vreselijk veel is dat niet gevraagd, als ongeneeslijk zieke zou ik ook totale genezing ofzo kunnen eisen. Da’s weer voor later.
Vandaar vond ik die ene zin uit Bake Off wel passend als titel. Dat programma is intussen afgelopen en ik heb er amper iets van doorgekregen. Het volgende programma is “Britains Secret Islands”, vast erg leerrijk hoewel ik vrees die passie daar ook niet meteen te vinden.
En eerst een poging om Joey’s speeltje terug te vinden of hij breekt het kot af om het zelf te doen.
Foto: Joey met speeltje voor het verdween (zeer gelukkige kat)

Geef een reactie op Pierre Hellebaut Reactie annuleren