De drie bestralingen zijn achter de rug. Voor mij deden die niets raars, geen enge geluiden, fel licht, alleen een kwetterend team dat het onder meer had over plasincidenten op de behandeltafel. Ik grijnsde en hoopte toch dat mij niet iets dergelijks zou overkomen.

Opnieuw naar de huidarts door die nimmer verdwijnende jeuk en uitslag en knalrode wangen. Ze vroeg of ik gewrichtspijn had. Ja, duh. Op dat moment besefte ik dat de doc vermoedt dat ik lupus heb, eventueel uitgelokt door de therapie. Ik ben geen dokter, maar ik heb genoeg naar House MD gekeken om te weten wat Lupus is, naast een running gag in de serie. House MD won een prijs voor de bewustmaking en sensibilisering van lupus, (weetje). De blijvend rode wangen, vergelijkbaar met de tekening van de wolf onder de ogen, waarvan de naam. De jeuk en gewrichtspijn, ik durf er haast op wedden.

De huidarts nam 2 puncties van mijn huid, één van een appelwang en één op de rug. Nou, die naalden gaan er diep in. Morgen, na 2 weken mogen de draadjes er uit en weet ik wat mijn huidkoolachten veroorzaakt. Ik gok op door de immunotherapie uitgelokte lupus.

Ik was nét aan het denken dat het wel véél was geweest de laatste tijd, toen ik een echt gruwelijke kramp kreeg net onder of op mijn linkse rib.. Zelfde scenario als vorige keer toen ik op de spoed belandde. Ik schreeuwde het uit. De dokter had gezegd als ik nog eens dergelijke pijn had, ik dezelfde medicatie mocht nemen als vorige keer. Ik besloot niet te paniekeren maar 2 weken later is de pijn er nog, onder controle, maar aanwezig.

Het is een job, zo ziek zijn. Het ene euvel is amper bevochten en het volgende dient zich aan.

Ondertussen heb ik een kleine grote wens in vervulling doen gaan, namelijk pootjebaden in de Atlantische
Oceaan, met haar heerlijk harde schuimende golven. Dat kon niet in Fuerteventura, omdat ik door de chemo niet kon stappen. Deze keer wel, en ons hotel had een eigen strand vlakbij zee. Elke dag ging ik kijken hoe de behoorlijk sterke tijding haar werk deed. Het beste gevoel. Tout court.

Ons hotel was voor bijna 100%, behalve ons ,bezet door Britten. Meestal oudere koppels. Een alleraardigst volkje dat ongelofelijk veel alcohol kan verzetten. Als er een probleem was met de rolstoel of met een trap waar ik stappend op of af moest was er altijd een Brit in de buurt om te helpen, niet zonder wat heerlijke commentaar: “nice and slowly”(denk u een Onslow-accent in) x het aantal traptreden hebben we behouden als motto voor de reis.

Het hotel was zeer goed en toch hing er een vibe die het midden hield tussen White Lotus en Fawlty Towers. Maar dat is voer voor een verhaal apart. Al wil ik wel even delen dat de whirlpool op ons terras nog niet af was, als in, niet helemaal geïnstalleerd toen we die wilden gebruiken. Maar dat kwam goed.

Lanzarote is een rustig en mooi eiland maar er zijn bijna geen dieren. In de gids staat letterlijk: “Lanzarote heeft bijna geen zoogdieren, insecten of reptielen” Het is een raadsel waar ze hun geitenkaas vandaan halen. Je voelt dat dus, een vreemde leegte voor een beestjeskijker als ik. Maar rond het hotel leefden wel een aantal ronduit prachtige katten, ginger, sommige met haar tot op de grond, ik werd er iedere keer jolig van. Jolig? Gebruikte ik echt dat woord?