Ik beleefde dan een avontuur waarvan ik u niet het volledige waarheidsgehalte kan garanderen omdat ik het zelf ook niet weet.

Het begon met een ziekenhuisopname van begin mei, waar ik met oververhitting en buikpijn terechtkwam. Maar vooral oververhitting. Op dat ogenblik nam ik al zware pijnstillers. Omdat die dus niet leken uit te doen, kreeg ik een morfinepleister. Vanaf dan voltrekken zich de feiten die ik voor mijzelf probeer te onthouden met trefwoorden zoals “B-film”, “Eurovisie”, “Badkamer” “De Mol”, “Brandweer” en zo voort. Het zij zo dat ik vanaf de toediening van morfine langzaam mijn bewustzijn verloor, maar op een manier dat het voor mijn omgeving nog niet al te alarmerend leek, omdat het proces traag verliep. Ik hoor achteraf dat ik met stelligheid beweerde dat mijn nichtje in de zee gevallen was, bv. Vrijdag keek ik naar het Eurovisiesongfestival waar ik niéts meer van weet. Simon was bij mij en dacht voorlopig dat ik wat raaskalde door de morfine, maar maakte zich nog niet al te veel zorgen. Het enige heldere (en ik ben er beste fier op) is dat ik toen Zwitserland aan de beurt was nog mompelde ‘hier zit nog iets in, die maken kans”, en ze wonnen toch wel zeker. Zie, terwijl ik dit schrijf besef ik dat ik de avond ervoor al onder invloed van de morfine was, We keken naar het derde deel van een B-serie op VRT (VRT, dat kan beter he) en het enige dat ik me nog herinner is het einde, dus zoveel maakt het niet uit eigenlijk.

In de nacht die volgde gleed ik uit in de badkamer, en de soep in mijn hoofd maakte dat ik dacht dat ik een zeer lelijke val had gemaakt en dat daarom de 112 mij is komen ophalen.

Het is pas sedert kort dat ik weet dat ik niet onmiddellijk daarna ben opgenomen, maar dat ik liefst 24 uur buiten bewustzijn of soms half bij bewustzijn was. Intussen telefoneerde ik af en toe, onder meer met mijn nichtje die in shock was omdat ik de hele tijd mijn ogen wegdraaide en grote onzin uitkraamde, zoals: “livia is in de zee gevallen” (hoewel, misschien was dat tegen iemand anders, iemand was in elk geval in de zee gevallen).

Zaterdagnacht trof Simon mij aan in bed. Hij logeerde hier al drie dagen in de kamer van mijn dochter. Ik sliep met mijn ogen open en reageerde op niets meer. Eén ander kwam er op neer dat Simon de dokter van wacht belde en dat ik wat later voelde dat mijn bed verschoof en toen ik mijn ogen opende deed zag ik een viertal erg, erg stoere mannen, in mijn fantasie een militair bataljon. Ik begon door te krijgen dat “die mannen” mij mee wilden nemen en hoorde “woorden” zoals “brancard”, kraan” en “door het raam”. En inderdaad, even later lag ik diagonaal op een brancard, balancerend over de Spiegelhofstraat en mopperend dat ik gewoon een beetje moe was en ze mij maar best terug naar boven moesten brengen.

Eenmaal op de spoed werd vermoedelijk eerst en vooral de morfinepleister verwijderd. Als Simon er niet was geweest dan was dat ding blijven werken en was ik misschien in coma geraakt, dood of hersenbeschadigd.

De enige die zich van de hele situatie niets scheen aan te trekken was ik zelf, als een bolletjes opgerold in de armen van Morfeus, nooit eerder zo letterlijk. Een complete afrader als roesgever want het hele gebeuren was vrij van euforie of genot. Ik sliep. Diep.

Zondagavond om 8 uur lag ik vanuit een ziekenhuisbed naar De Mol te kijken en dacht ik dat ik helemaal terug bij was. Ik schreef een bericht naar Silke waaruit bleek dat ik er niets van gesnapt had.

Maandag kwam er een pak bezoek, zo lief. Geen idee of ik iemand bij de juiste naam genoemd heb. Iedereen keek nogal bedrukt terwijl ik in een fase van ontwenning zat waar alles me nogal vrolijk toescheen. Bezoek! Bloemen! Fruit! De arts van wacht had gezegd tegen Simon dat het gebeuren wellicht meer aangrijpend zou zijn dan voor hen dan voor mij, en dat bleek wel. Pas nu ben ik zo een en ander aan het verwerken.

Nu is het “incident” een week geleden en nog ben ik in stomme verbazing over het verlies van tijd. En dat voor iemand die juist tijd wil winnen. Af en toe zeg ik nog een naam verkeerd maar dat is eigenlijk altijd zo geweest.

De erg beknopte conclusie is dat mijn morfine geen erg goede pijnstiller is voor mij. Dat wordt wat zoeken naar nieuwe pijnstilling. Daar wil ik nu even niet aan denken, Mario is wat prachtige bloemetjes komen leveren en heeft mijn enige struik versierd met lampionnen en lichtjes. Op de bovenste foto onder meer de ballon van Livia die niet in de zee is gevallen, noch de ballon, noch Livia.

Ik vroeg me af of ik de lyrics van Sister Morphine (verder een perfect solide song) hier moest aan toevoegen, maar neen, het liedje gaat over verlangen naar drugs, en dat is hier echt niet aan de orde. Maar ik draag mijn tekst wel op aan Simon en zes brandweermannen die het mij nog steeds dierbare leven gered hebben.